اکنون سهیل محمودی با این قصیدۀ غرّا و دلکش خود، شما را و ما را و همه را به سرای پیرمحمد احمدآبادی آن روزها به احمدآباد دعوت می‌کند و یک بار دیگر تاریخ را به بازیافت و درکی دیگر از این تصویر دل‌انگیز و خاطره‌انگیز دعوت می‌کند.

از دکتر مصدق، دو پایان‌نامه، پنج کتاب، هفت مقاله و شمار زیادی سخنرانی، خاطره و نامه بر جای مانده است. او  کتابی با عنوان «کاپیتولاسیون در ایران» برای آگاهی مردم ایران از پی‌آمدهای منفی وجود چنین قانونی و نیز برای تشویق دولت ایران به الغای کاپیتولاسیون نوشت.

محمدرضاشاه، از دیرگاه عشق کودتا و ظاهرشدن در نقش «مرد آهنین» ایران را داشت. او در کشاکش غائله‌ی آذربایجان، در حالی که احمد قوام نخست‌وزیر با بازی استادانه‌ی خود، نیروهای روس را از آذربایجان و دیگر بخش‌های ایران، بیرون رانده بود و در آستانه‌ی ریشه‌کن کردن غائله‌ی آذربایجان بود، شاه در پی آن بود که با یاری آمریکایی‌ها، علیه قوام کودتا کند.

پس از سقوط دولت دکتر مصدق با کودتای خارجی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، وی در یک دادگاه نظامی محاکمه شد. مصدق هنگامی که جلسه دادگاه را ترک می کرد به اعضای دادگاه و شخص دادستان اعلام کرد:«حکم این دادگاه بر افتخارات تاریخی من افزود و بسیار متشکرم که مرا محکوم فرمودید.

سخن در این جا به گونه ای که از سر خط آن پیداست درباره ی بنای تاریخی منارجنبان است که در جهان، مانند آن را نمی توان یافت. متاسفانه نیــازی به گفــتن ندارد که این بنـای یگانه جهان، در اثر جنبانیدن مداوم آن ، به مرز فرسودگی و خدای ناکرده فروپاشی نزدیک می شود.

از آنجا که در بخش پایانی مصاحبه ‍‍‌‍‌‍‍‌[با سرهنگ غلامرضا نجاتی] ، موضوع بحث به رویداد  کودتای 28 مرداد کشیده شده است، بی‌مناسبت ندیدم تا مصاحبۀ دیگری از دکتر صدیقی را که به وسیلۀ‌ آقای احمد انواری، مدیر روزنامه  پرخاش در سال 1358 انجام گرفته و در شمارۀ 19 ، ویژۀ 28 مرداد همان سال پرخاش  به چاپ رسیده است، در اینجا نقل کنم.