پنج شنبه, 23ام آبان

شما اینجا هستید: رویه نخست زبان و ادب فارسی زبان پژوهی

زبان پژوهی

تیرهایی که زبان ملی فارسی را نشان گرفته است

شماری از کنشگران این «گفتمان» انحرافی، کار را به جایی رسانده‌اند که از تریبون‌های رسمی و نیمه رسمی آشکارا به دشنام گویی به زبان پارسی می‌پردازند. و خواهان حذف آن به عنوان زبان ملی و رسمی شده‌اند! روشن نیست این اشخاص، که عموماً حتی توان سخن گفتن روزمره را نیز ندارند، چگونه به خود اجازه می‌دهند وارد «معقولات» شوند و درباره مسائلی که کوچکترین تخصصی درباره آنها ندارند، به «اظهار فضل» بپردازند و ناآگاهی و نادانی خود را این‌گونه فریاد بزنند؟

 

«لوح زرشک» برای حرمت شکنان زبان فارسی!

شب گذشته مراسم اختتامیه پنجمین جشنواره تلویزیونی جام جم  بطور زنده از شبکه های پنج و آموزش صدا و سیما  پخش شد.

گفتگو با استاد احمد سمیعی گیلانی (دربارهٔ دستور زبان فارسی، ویرایش و ترجمه)

از آنجا که جناب عالی در دو حوزه ی زبان شناسی و ویرایش تألیف ها و ترجمه هایی دارید، اجازه بدهید، گفت و گو را با پرسش درباره ی ارتباط زبان شناسی و ویرایش شروع کنیم.

ولنگاری زبانی گزارشگران ورزشی

تایمینگ، پرس، های‌پرس، کات بک، کُرنر، سِیو، کلین شیت، کول، آیتم، فان، شوآف، کام بک، پِلِی آف، فوروارد، هَند، هِد و … . این واژه‌ها مشتی از خروار واژه‌هایی هستند که در چند سال اخیر بر زبان مجریان ورزشی صدا و سیما جاری شده و از این رهگذر رفته‌رفته بر زبان تودۀ مردم نیز جاری می‌شود. مجریان و گزارشگرانی که از به کار بردن واژه‌های پارسی با بهانه‌هایی چون ناآشنایی و خنده‌داری و … پرهیز می‌کنند، سخت‌ترین و ناآشناترین واژه‌های انگلیسی را به‌آسانی بر زبان می‌آورند.

یک زبان، یک هویت (یک نظرخواهی دربارۀ جایگاه زبان فارسی در برابر زبان های محلی ایرانی)

اخیراً انتشار یک فایل صوتی از یکی از کلاس­ های درس دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی خبرساز شد. شفیعی کدکنی در صحبت­ هایش در این جلسه نخست به سرنوشت زبان فارسی در شبه قارۀ هند اشاره می‌کند و این که در آن منطقه ، با برکشیدن زبان محلی «اردو » در مقابل «زبان فارسی»  به اسم بومی­ گرایی تیشه به ریشۀ زبان فارسی زده شد؛ ابتدا مردم منطقه تشویق شدند به «زبان اردو» حرف بزنند و بعد که این رویه جا افتاد، چون زبان اردو ادبیات کهن و سترگی مانند فارسی نداشت، کم کم به حاشیه رانده شد تا این که «زبان انگلیسی» جایش را گرفت.

آفتابه درخشان حقه مسلمه ماست!

یادش به خیر، تا همین چند وقت پیش از این «هـ»های اضافه و غلط‌انداز در آخر خیلی از کلمه‌ها خبری نبود و حق، هنوز همان حق بود، نه حقه!

در همین زمینه