برگرفته از ماهنامه خواندنی شماره 69، رويه 11

در سال 1336 خورشیدی، بحرین همراه با دیگر جزیره‌های ایران در خلیج‌فارس به عنوان یکی از استانهای ایران، اعلام شد. در آن سال، ایران دارای 13 استان بود که با تشکیل استان بحرین، شمار آنها، به 14 استان رسد.
برپایه‌ی اصل بیست و دوم قانون اساسی مشروطیت: «تا تغییری در حدود و ثغور مملکت لزوم پیدا کند، به تصویب مجلس شورای ملی خواهد بود.»
اصل بیست و سوم متمم قانون اساسی مشروطیت، صراحت دارد که: «حدود مملکت ایران و ایالات و ولایات و بلوکات آن تغییرناپذیر است، مگر به موجب قانون.»
با توجه به دو اصل بالا، روشن می‌شود که برای جدا کردن بحرین به عنوان یکی از استانهای ایران، نیاز به تصویب مجلس شورای ملی و حسب قانون بوده است.  در حالی که هرگز چنین قانونی به تصویب مجلس شورای ملی نرسیده است. آنچه در مجلس بیست و دوم گذشت، درباره‌ی گزارش دولت درباره اقدام‌های دولت و قطعنامه‌ی شورای امنیت بود، نه لایحه‌ی قانونی درباره‌ی جدایی بحرین.
از اینرو، برپایه‌ی قوانین دوران مشروطیت، هنوز بحرین یکی از استانهای ایران است و هرگز قانونی برای جدایی آن از مجلس شورای ملی  و یا مجلس شورای اسلامی نگذشته است.